Ik heb altijd touwtjes van anderen om me heen gehad. Daar koos ik zelf ook voor. Stiekem gaf het ook een veilig gevoel, met een ander aan het stuur: de baas op het werk, de lessen van mijn ouders.
Wat doe ik als ik uit de touwtjes stap en die vrijheid in ga? Ik kende een groot deel van mezelf niet.
Is er veel meer uit het leven te halen? Wie kom ik tegen als ik zelf de keuzes maak? Als ik 80 ben en terugkijk op mijn leven, heb ik dan spijt dat ik die stap nooit heb gemaakt?
Het kriebelde al heel lang, maar ik had ook plezier en voldoening van mijn werk. Leuke collega's en interessant werk. Niet alles ging geweldig. Ik liep tegen een paar dingen aan, met name dat mijn communicatie soms niet goed was. Ik had me daar inmiddels vol overgave op gestort, want het kon beter. En toen hoorde ik opnieuw: "Je bent ook te oud om nog te leren."
Als ik beter wil communiceren, moet ik dat veel en bewust oefenen. Als ik mezelf flink wil ontwikkelen, gaat dat het hardst door te doen waar ik nog weinig van weet. En mijn inner nerd weet het: 42 is het antwoord op de ultieme vraag over het leven, het universum en alles.
Steeds meer signalen wezen dezelfde kant op: geen baas. De vrijheid in. Spannend. Ok. Daar gaan we dan. Ik begin een eigen bedrijf. Daarmee werk ik waar mijn IT-achtergrond en wensen samenkomen: mensen helpen starten, oefenen en doorpakken.